Şiddetin Kaynağı: Gençleri Bu Duruma Kim Sürükledi?

Şiddetin Kaynağı: Gençleri Bu Duruma Kim Sürükledi?

Bir olay gerçekleştiğinde, toplum sarsılır. Ardından benzer olaylar peş peşe gelmeye başladığında, bu durum artık sıradan bir vaka olmaktan çıkarak toplumsal bir uyarı haline gelir. Bugün sormamız gereken asıl soru, sadece “ne oldu?” değil, “neden oluyor?” sorusudur. Bu sorunun cevabı yüzeyde değil, derin ve çok katmanlı bir yapının içinde gizlidir.

Günümüz eğitim sistemi, gençlere bilgi sunmakta ancak duygusal ve ahlaki bir yön kazandıramamaktadır. Zihinleri dolduran bu eğitim, kalpleri boş bırakmakta; gençler matematikte başarılı, teknolojiyi etkin bir şekilde kullanabiliyor ancak öfke kontrolü, sabır ve merhamet gibi insani değerlerden yoksun kalmaktadır. Manevi değerlerle desteklenmeyen bir eğitim, sadece beceri kazandırmakta ve bu beceriler değerle buluşmadığında tehlikeli bir hale dönüşmektedir. Gençlerin içinde büyüyen bu boşluk, işte bu eksikliğin bir sonucudur.

Şiddetin normalleşmesi, medya ve dijital dünyadaki içeriklerle de ilişkilidir. Bir çocuk, akşam evde otururken izlediği dizide mafya karakterlerini kahraman olarak görmekte, şiddeti bir çözüm aracı olarak algılamakta ve gücü korkutma ile ilişkilendirmektedir. Bu tür içerikler, sadece bir sahne değil, zihinde yer eden bir tohum niteliğindedir. Aynı çocuk, dijital dünyaya adım attığında savaş oyunları ve çatışma senaryolarıyla karşılaşmakta, gerçek ile kurgu arasındaki sınır giderek belirsizleşmektedir. Şiddet, artık yabancı bir kavram olmaktan çıkıp, alışılmış ve öğrenilmiş bir davranış haline gelmektedir.

Gençler, sınırsız bir dijital evrende büyümekte ancak bu dünyanın ne kapısı ne de filtresi bulunmaktadır. Kimlerle konuşuyorlar, ne izliyorlar ve hangi fikirlerle besleniyorlar? Çoğu zaman bu soruların yanıtları belirsizdir. Birçok ülke, sosyal medya kullanımına yaş sınırlamaları getirirken, bizler gençlerimize telefon ve internet sunmakla yetiniyoruz. Sonuçları ise şaşkınlıkla izliyoruz. Bu durum, yalnızca bir teknoloji meselesi değil, aynı zamanda kontrol ve sorumluluk meselesidir.

Aile, bir çocuğun ilk dünyasıdır fakat birçok aile, çocuklarının dijital dünyasından habersizdir. Aynı evde yaşayan ancak farklı dünyalarda kaybolan nesiller söz konusudur. Anne ve babalar, çocuklarına iyi bir hayat sunmaya çalışırken, çoğu zaman onlara iyi bir yön verememektedir. Eğitim yalnızca okulda değil, evde de başlar. Aile eğitilmeden, çocuklar korunamaz.

Bir diğer tehlike ise toplumsal duyarsızlıktır. Şiddet haberleri birkaç saat konuşulmakta, ardından unutulmaktadır. Bu durum, şiddetin normalleştiği algısını oluşturmakta ve en büyük tehlike de burada yatmaktadır. Şiddetin sıradanlaşması, toplumsal bir sorun haline gelmektedir.

Asıl mesele, sadece saldırıyı gerçekleştiren kişi değil, onu o noktaya getiren süreçtir. Değerlerden kopmuş bir eğitim, şiddeti meşrulaştıran medya, denetimsiz dijital dünya, ilgisiz aile yapısı ve toplumsal duyarsızlık bir araya geldiğinde, ortaya çıkan durum bir bireyin değil, bir sistemin sonucudur.

Eğer yalnızca “faili” konuşursak, hiçbir şeyi çözemeyiz. Ancak “sebebi” ele alırsak, bir şeyleri değiştirme şansımız olur. Gençleri suçlamak kolaydır, fakat onları bu noktaya getiren zeminleri sorgulamak zordur. Gerçek çözüm, tam da burada yatmaktadır. Bugün yapılması gereken, gençleri sadece eğitmek değil, aynı zamanda inşa etmektir. Zihinle birlikte kalbi, bilgiyle birlikte değeri, özgürlükle birlikte sorumluluğu vermek gerekmektedir. Aksi takdirde, her yeni olay bir sonrakinin habercisi olmaya devam edecektir.